ఒరేయ్ , ఆగరా! ఏంట్రా ఇది? నువ్వు రాష్ట్రంలో ప్రజా సేవ చేసావని సీబీఐ వాళ్ళంటున్నారు. నీ చేత కేంద్రంలో ప్రజా సేవ చెయ్యించాలని నేననుకోవటం తప్పని నువ్వంటున్నావు. అసలేం జరుగుతోందిక్కడ? నా వెనకుండే ప్రతి ఒక్కరికీ కేంద్రంలోగానీ రాష్ట్రంలో గానీ ప్రజా సేవ చేసే అవకాశం ఇప్పించాలని ఆలోచిస్తుంటాను. అది తప్పా? ఒక నాయకుడిగా నా వెనకాల పడే ప్రతి ఒక్కరికీ సావకాశంగానైనా ఎక్కడో అక్కడ ఏదో ఒక సేవాకాశం ఇప్పించాలనుకుంటాను, అది తప్పా? చెప్పు. నాకర్ధం కావట్లేదు. అర్ధమయ్యేలా చెప్పు. ఏం తప్పు చేశాను?

మొత్తం మీరే చేశారు.

నేనా?

మొత్తం మీరే చేశారు. చాలు నాన్నా. ఇప్పటిదాకా మీరు పరిపాలించింది చాలు. నేను ఎదురు చూసింది చాలు. ఇంకా వెయిట్ చేయించకండి, ప్లీజ్.

దేని కోసం వెయిట్ చేస్తున్నావురా?

ఇంకా తెలిసిరాలేదా మీకు? ఎమ్మెల్యే అయి స్టేట్ రాజకీయాల్లో చక్రం తిప్పి ఒక్కసారిగా సీఎం అవుదామనుకున్న నేను, మీ కారణంగా ఎంపీనై కేంద్రంలో జన్ పథ్ మీద సైకిల్ చక్రం తిప్పుకుంటూ ఆడుకోవాల్సి వొచ్చినప్పట్నుంచీ. అప్పట్నుంచీ ఎదురు చూస్తూనే వున్నాను. ఎప్పుడు నన్ను రాష్ట్ర రాజకీయాల్లో ఇన్వాల్వ్ చేస్తారోనని. ఎప్పుడు నేను సీఎం అవుతానోనని.

సీఎం పదవి. కేవలం ఎంపీతో సరిపెట్టుకోవాల్సొచ్చింది. సీఎం అయి ఏదో నా మటుకు కొద్ది కొద్దిగా ప్రజా సేవ చేద్దామనే చిన్న ఆశ. దాని కోసమే నేను ఇంత కాలంగా ఎదురుచూస్తూ వున్నది. ఆ పదవే నాన్నా నేను కోల్పోయింది మీ వల్ల. మీకెప్పుడూ మీ కొడుకు మీకంటే ఎక్కువ ప్రజా సేవ చెయ్యాలని, అందుకే రాష్ట్ర స్థాయి నుంచి కేంద్ర స్థాయిలో నన్ను ప్రవేశపెట్టాలని ఆలోచిస్తారు. కాని నాకేం కావాలో, రాష్ట్ర స్థాయిలోనైనా నేనెంత పెద్ద మొత్తంలో ప్రజా సేవ చెయ్యాలనుకుంటున్నానో మీరు తెలుసుకోరు.

ఒరేయ్! నీ గురించి నేనేం ఆలోచించినా వెయ్యి సార్లు ఆలోచిస్తాను.

అవును.వెయ్యిసార్లు ఇది వాడికి బాగుంటుందా అని ఆలోచిస్తారే తప్ప, ఒక్కసారైనా అది నాకు నచ్చుతుందా అని ఆలోచించారా? మీరు రాష్ట్రంలో చేసినదానికన్నా నేను కేంద్రంలో ఎక్కువ ప్రజా సేవ చేసే అవకాశం వుంటుందనుకుంటున్నారు మీరు. కానీ అక్కడ ప్రతి ప్రజా సేవకీ ఒకటికి పదిమంది వున్నారు నాన్నా. అంత మందిలో నెగ్గుకుని ఆ ప్రయత్నంలో ప్రజాసేవ చెయ్యలేకపోవటంలో వుందే బాధ మీకు తెలీదు. నాకు తెలుసు.

అసలు నాతో మాట్లాడితే కదా తెలిసేది అక్కడ ఎంత ప్రజాసేవకు అవకాశం వుందో లేదో. మీకేమో ఇక్కడి ప్రజల సేవతోనే సమయమంతా గడిచిపోతోంది. ఏదైనా మాట్లాడాలంటే కేవీపీ కో బాబాయికో చెప్పేస్తారు. నాతో మాట్లాడండి నాన్నా! ప్రజా సేవ చెయ్యలేక నేను పడే బాధ అర్ధం చేసుకోండి నాన్నా. ఫ్రెండ్లీగా వుండండి, నాన్నా. నన్ను కూడా ప్రజాసేవ చెయ్యనివ్వండి నాన్నా.

ఏరా, దక్కినంత ప్రజా సేవ చెయ్యమని నేను కదా చెప్తాను?

చెప్తారు. కానీ చెయ్యనివ్వరు.ఎందుకంటే మొత్తం ప్రజాసేవంతా మీరే చేసెయ్యాలి గదా. ఈ ఎంపీ పదవి మీరే సెలెక్ట్ చేస్తారు.మిరే కరెక్ట్ అనేస్తారు. అదే నాకు బెస్ట్ అని మీరు నన్నే కన్విన్స్ చేసేస్తారు. నాకెలా వుంటుందో తెలుసా? అప్పుడెప్పుడో యూపీ అసెంబ్లీలో కుర్చీలు విసిరేసినట్టు, మొన్న ఆంధ్రప్రదేశ్ శాసనసభలో గవర్నర్ ప్రసంగం రోజు తెలంగాణా ఉద్యమనాయకులు మైకులు విరొగ్గొట్టినట్టు, పార్లమెంట్ సమావేశాల్లో నా ఎంపీ సీటు స్పీకర్ మొహానకొట్టి, ఆ కుర్ర గాంధీ మైకు విరగ్గొట్టాలని వుంటుంది.

మిగతా ముఫ్పైతొమ్మిది మంది ఎంపీలతోపాటు నన్నూ ఢిల్లీ వెళ్ళమంటారు. నేను వెళతాను.వాళ్ళకి అక్కడ ఎవరెవరికి ఎంత ప్రజా సేవ చెయ్యాలో మీరు ముందే చెప్పేసుంటారు.రాహుల్ నవ్వుతున్నాడు నాన్నా నన్ను చూసి పార్టీ ఆఫీస్ లో.

'ఒరే, రారా కూర్చో. ఎలక్షన్లకి అభ్యర్ధులని సెలెక్ట్ చేద్దాం' అంటారు. సరే నేనెలాగూ చెయ్యలేక పోతున్నాను, కనీసం నాకు తెలిసిన వాళ్ళతోనైనా సేవ చెయ్యించొచ్చు అనుకుంటాను. 'అరెరె వాడొద్దు. ఆ ది కాపు నియోజకవర్గం. రెడ్డి పనికిరాడు. అరెరె వీడొద్దు. అది పార్టి జెనరల్ సెక్రటరీ వాళ్ళ ఫ్యామిలీకి అని అనుకున్నాం' అని నా మాట లెక్కచెయ్యకుండా మీరు నాకు నేర్పిస్తున్నారనుకుంటారు.

హు.

నన్ను సెలెక్ట్ చెయ్యమన్న టికెట్లు కూడా మీరే నిర్ణయించేస్తే, ఇక నేనెందుకు నాన్నా వుండటం?

చివరికి స్పీచ్ లు కూడా మీలాగే ఇవ్వాల్సొస్తుంటే, నోట్లోంచి మాటరావట్లేదు నాన్నా.

మీకు తెలీదు. ప్రజలకి నచ్చినట్టు మీలాగా వుండలేక నేను చెయ్యాలనుకున్న సేవ చెయ్యలేక నరకం చూస్తున్నాను నాన్నా.నరకం చూస్తున్నాను.ఫ్రస్ట్రేషన్ కోపం చిరాకు ఎవరి మీద చూపించాలో ఎలా చూపించాలోతెలీకపోతే చివరికి ఒకరోజు బాబయ్ మీద కూడా అరిచేశాను. దాంతో బాబాయ్ నాకు సపోర్టు చేయటం మానేశాడు. అసలు నేను ఎందుకలా వున్నానో నాతో అప్పుడప్పుడు మాట్లాడే బాబాయికే అర్ధంకాకపోతే అసలు ఏమాత్రం పరిచయంలేని ఆ సీబీఐ వాళ్ళకెలా తెలుస్తుంది నాన్నా?

రేపు వచ్చేస్తారు.సన్మానం తప్ప నాకింకో మార్గం లేదు.నా పేరు మీద సన్మాన పత్రం కూడా నమోదైంది.నేను ఏపీ ఐ ఐ సి ద్వారా ప్రజా సేవ చేసినప్పుడు నేను అనుకున్నాను. ఎమ్మార్ లాంటి సేవ మళ్ళీ ఈ రాష్ట్రంలో నేను చేయలేనేమోనని. కానీ ఈ రోజు చెప్తున్నాను. నా లాంటి ప్రజా సేవకుడు మళ్ళి ఈ రాష్ట్రానికి దొరకడు.దొరకడు. హీ ఈజ్ గోన్.

ఇప్పుడు నేనేం చెయ్యాలి నాన్నా? ఆ ఢిల్లీలొనే ఎదో ఒక క్యాబినేట్ మంత్రి పదవిలో ప్రజా సేవ చెయ్యటానికి ట్రై చెయ్యాలి కదా? ప్రయత్నిస్తాను. కానీ ఒకటి చెప్తున్నాను. ఇప్పటిదాకా మీకు ఎంపీ సీటులో కూర్చుని నేనెంత సేవ చేసానో తెలీదు. ఆ పదవిలో నేనేం సేవ చెయ్యలేకపోయానని మీకు తెలీదు.కాని ఇప్పుడిది ఒక కేంద్ర మంత్రి పదవి నాన్నా.ఎప్పటికైనా మిగతా స్టేట్ వాళ్ళకి మంత్రివర్గ సర్దుబాటు ద్వారా సేవ చేసే అవకాశం ఇవ్వాలికదా? మొత్తం నేనే చెయ్యాలంటే కుదరదు కదా? ఆ రోజు నేను తగినంత సేవ చెయ్యలేక పోయానని మీరే బాధపడతారు.

నాక్కుడా సేవ చేయించే అవకాశం ఢిల్లీలో ఇచ్చారు కాబట్టి ఒక తండ్రిగా మీరు గెలిచారనుకుంటున్నారు కదా? కానీ మిమ్మల్ని గెలిపించటానికి ఎంపీ అయిన దగ్గరనుంచీ నేను ఓడిపోతూనే వున్నాను నాన్నా.ఇలాగే ఓడిపోతూవుంటే ఏదో ఒక రోజు ఏంట్రా నా లైఫ్ అని తిరిగి చూస్తే నా లైఫ్ మొత్తం మీ ప్రజాసేవే వుంటుంది.అందులో నా సేవ వుండదు.

కానీ నాదో రిక్వెస్ట్ నాన్నా. నాకు నచ్చకపోయినా ఢిల్లీలో ప్రజా సేవ చేయ్యటానికి ఒప్పుకున్నాను కదా అని, అక్కడ నేనేదో మీకంటే ఎక్కువ ప్రజా సేవ చేసేస్తున్నానని మాత్రం అనుకోవద్దు నాన్నా, ప్లీజ్.

ఈ లింకు పంపిన సోదరునికి ఆశీఃపూర్వక ధన్యవాదాలు

opens in a new tab/window

Dear Anna Hazaare Supporters,
We cannot express our deep satisfaction in words, for your sincere support to the separate statehood of Telangaana.

What you have proved to the Government of India is that, there are still some people left in this country to support truly just causes. You've stood behind a gandhian who was willing to go on a fast-unto-death to fight corruption and believes that Jan Lokpal Bill is the only way to go forward. You've accepted his cause as yours and have showered support in various forms. You've strongly, and rightly so, established that anyone who is not supporting Anna is actually supporting corruption. You've shown that there are only two ways, the Support-Jan-Lokpal way or the Support-Corruption way, in front of anybody now including the Government of India. You've proved to the rest of the country that with persistent and tenacious agitations, even democratically elected governments can be brought down to their knees.

This gives a tremendous amount of hope to people of Telangaana. By the grace of the patriotic spirit that drives Anna Hazaare, another gandhian Kondaa Lakshman Baapuji (who even has Baapuji in his name) has declared to go on a fast-unto-death for the cause of Telangana [1]. Kondaa Lakshman Baapuji was a freedom fighter and has served public office [2]. He has also worked for the development of tribals and other backward communities [3]. His credentials towards working for the development of tribal and other backward communities are impeccable and are second to none (well, may be Anna Hazaare).

For the sake of formality, kindly allow us to explicitly specify the analogy here. The cause of Telangaana, now has a gandhian who is willing to go on a fast-unto-death to fight the injustice done to Telangaana and who believes that Separate Telangana Bill is the only way to go forward. Given these circumstances (gandhian - check, fast-unto-death - check), we think it is reasonable to assume that you will accept the cause of Kondaa Lakshman Baapuji as yours and will shower support in various forms. With your inspiration, we hereby bravely declare that anyone who is not supporting Baapuji is actually supporting injustice done to Telangana. With your kind and tacit permission, we show that there are only two ways, the Support-Telangaana way or the Support-Injustice way, in front of anybody including the government of India. Your sacrifices constantly remind us that it is indeed possible to achieve the separate statehood of Telangaana by bringing the democratically elected government of andhrapradesh and government of India to their knees, with continuous and hard-hitting agitations.

Once again, we offer our gratitude for your sincere support to the separate statehood of Telangaana.

Thanking you,
Yours sincerely,
People of Telangana

[1] http://www.deccanchronicle.com/channels/cities/regions/karimnagar/1969-stir-v...
[2] http://www.hindu.com/2006/10/03/stories/2006100314000200.htm
[3] http://padmashaliindia.com/Hostel.asp

మాకందరికీ తెలుసు ఆయన సాక్షాత్తూ దేవుడేనని. నేను చెబుతున్నది ఈయన గురించి కాదు, ఆయన గురించి. ఆయన అభిమానులమైన మా మాటల్లో చెప్పాలంటే ఆయన చేయని మంచి లేదు. ఆయన్ని పొగడని వారు లేరు. ఆయన్ని దేవుడని నమ్మటానికి, ఆయన లీలలు అర్ధం చేసుకోవటానికి ఇంతకంటే ౠజువులు మీకింకేం కావాలి?

ఆయన దేవుడైతే, ఆయన మతం ప్రకారం ఆయన బిడ్డ ఏసు ప్రభువే కదా. అలాంటి ఏసు ఆస్తుల మీద కొందరు అపనిందల రాళ్ళేస్తున్నారు. ఎలాగైతే ఆ దేవుడి యొక్క ఆశీస్సులు ఆ మతం వారందరికీ చెందుతాయో, అలాగే ఈ దేవుని బిడ్డ ఆస్తులు ఆయన అభిమతం అనుసరించే వారందరికీ దక్కే అవకాశం వుంది. ఇంతటి సమతాభావం మీదా అనుమానాలు? అయినా ఎందుకింత దుగ్ధ? ఏసుని ఎవరు అనుసరిస్తే, ఏసుకి ఎవరు ఓటేస్తే, ఆ ఆస్తులు ఇకనుండి వారివి కూడా అవుతాయి. ఇంత చిన్న సత్యం ఎరుగక అనుమానంతో కళ్ళు మూసుకుపోయున్నారు కొందరు. ఈ నాస్తికులందరికీ కళ్ళు తెరుచుకునే తరుణం తప్పక వస్తుంది. క్రీస్తు పూర్వం నాటి చరిత్ర పునరావృతమయ్యే శుభ ఘడియలు ఆసన్నమయ్యాయి.

ఇక హిందూ మతం ప్రకారం, ఆయన కృష్ణుడు (విష్ణువు). కలియుగ విష్ణువైన వెంకటేశ్వర స్వామి ఆస్తుల మీద మనకేమన్నా అనుమానాలుంటాయా? కళ్ళు పోవూ. అయినా దేవుడికి సొమ్మెక్కడిదీ? భక్తులు తమకుతాముగా కానుకలుగా ఇచ్చినవేగా. అంటే దేవుడి సొమ్ములు భక్తులవేగా. ఇక వాటిపై సందేహాలెందుకు. ఈ ఈర్ష్యలు పడే వాళ్ళు గ్రహించుకోవాల్సినది, వారికీ సొమ్ములుకావాలంటే ఒక భగవత్స్వరూపుడిని పట్టుకుని ఆయనకు గుడి కట్టి ఆ గుళ్ళో ఒక హుండీ పెడితే చాలునని. అంతే కానీ దేవుడి గుడిలో హుండీ మీద పెనుభూతం లాంటి పుకారు మొదలెడితే తరువాత దేవుళ్ళు అవుదామనుకుంటున్నవారందరికీ మొదటికే మోసం వచ్చే ప్రమాదముంది.

ఆయన నారాయణుడైతే (కృష్ణుడు), అధర్మాన్ని నిర్మూలించే మహా యజ్ఞంలో రాజకీయ వారసుడైన ఆయన బిడ్డ అక్షరాలా అర్జునుడే. ఈ నరనారాయణులు చేస్తున్న సమరమే రానున్న (ఎన్నికల) పోరు. ఎంతమంది పోటీపడి పోరాడినా ఓటమెవరిదో మనందరికీ ముందే తెలుసు. గీత లో మన పరమాత్మ అయిన ఆయన ఏం చెప్పాడు? నీ కర్తవ్యం నీవు నిర్వహించు. అంకెలు అటు ఇటు అయినా, ఎలాగోలా గెలుపోటముల సంగతి నేను చూసుకుంటానని.

క్రికెట్ లో భారత్ ప్రపంచ కప్ గెలుచుకున్న సందర్భంగా బారతీయులందరూ సంబరాలు జరుపుకుంటున్నారు. ఒక్క తెలంగాణా వాదులు తప్ప. వారు తమకు జరిగిన అన్యాయాన్ని తలచుకుని నిరసన వ్యక్తం చేస్తున్నారు. ఆ నిరసనలో నిజాయితీ వుంది. నిబధ్ధత వుంది.

సంబరాలు జరుపునే వారందరికీ తెలంగాణావాదులు సూటిగా వేస్తున్న ప్రశ్న ఒక్కటే. టీంలో ఎంతమంది తెలంగాణా వారున్నారు? దానికి నిఖార్సైన సమాధానం: ఒక్కడు కూడా లేడు. ఏమిటీ వివక్ష? తెలంగాణా వారు ఆడకూడదా? వారికి ఆటలు రావా? వారు కప్ సాధించే ప్రయత్నంలో పాలు పంచుకునేందుకు పనికిరారా? ఎక్కడికి పోయింది సర్వభారతీయ సమానత్వం. కేవలం రాజ్యాంగమనే పుస్తకానికే పరిమితమైపోయిందా? ఈ చర్యతోటి బిసీసీఇ తెలంగాణా ద్రోహి అని సుస్పష్టమౌతోంది. యావద్భారతానికి తెలంగాణా వ్యతిరేకి అన్ని ముద్ర శాశ్వతంగా పడిపోయింది. 

అందుకే తెలంగాణా ఆంధ్రానుంచి మాత్రమే కాదు, మొత్తం బారతదేశం నుంచి వేరు కావాలి. ఆంధ్రా సవతి తల్లి పేట్టే హింసల నుంచి విముక్తి రావాలి. తెలంగాణా కన్న తల్లి ప్రేమ కావాలి. ఈ ముక్తి కోసం అందరూ పోరాడాలి. ఇక్కడ ప్రతి ఒక్కరూ గమనించాల్సిన విషయం:

మొదట అన్నల కోసం వచ్చారు

నేను మావోయిస్టు సానుభూతిపరుడిని కాను. కాబట్టి అడ్డుపడలేదు.

ఆ తరువాత ప్రభుత్వోద్యోగుల కోసం వచ్చారు.

నేను ప్రేవేటు వుద్యోగిని. కనుక అడ్డుపడలేదు.

పిమ్మట కోదండరాం గారి కోసం వచ్చారు.

నేను వారి స్టూడెంటుని కాను. అందుకని అడ్డుపడలేదు.

పిదప కేసీఆర్ మహాత్ముడి కోసం వచ్చారు.

నేను టీఆరెస్ సభ్యుడిని కాను. అందుచేత అడ్డుపడలేదు.

ఇక నేనొక్కడినే మిగిలేసరికి నన్ను వొదిలేశారు.

ఎవరికీ అడ్డుపడే అవకాశమైనా ఇవ్వలేదు.

షరా: ఆరువందలపదిమంది అమరవీరుల చావులకు 610జీవో చాలదు. కేవలం ప్రత్యేక తెలంగాణా రాష్ట్రం మాత్రమే వారికి సరైన నివాళి.

ప్రస్తుత పరిస్థితులలో ఈ ప్రశ్న అందరినీ వేధిస్తోంది. ఎలాగైతే ఆనాడు గాంధీ మహాత్ముడు పాకిస్తాన్ వారిని కూడా కలుపుకు పోవాలని చూశాడో, అలాగే నేడు కేసీఆర్ మహాత్ముడు ఆంధ్రావారిని కూడా కలుపుకుపోవాలనే ఉద్దేశ్యంతో, తెలంగాణాలో పుట్టిన, వుంటున్న, ప్రతి ఒక్కరూ తెలంగాణా వారేనని సౌభ్రాతృత్వంతో అన్నారు.

అయితే ఇది అంత ఆమోదయోగ్యంగా లేదు. ఆనాడు పాకిస్తాన్ వారు విడిపోయే సమయానికి భారతీయులను ఏ విధంగానూ మోసగించలేదు. కానీ దానికి భిన్నంగా ఆంధ్రావారు తెలంగాణాను దొంగల మాదిరి దోచుకున్నారు. దోచుకుంటున్నారు. కనుక కలసి వుండే ప్రసక్తి లేనే లేదు. ఆంధ్రావారు, రాంగోపాల్ వర్మ తీసిన దొంగల ముఠా కంటే దారుణంగా వున్నప్పటికీ వారితో తెలంగాణావారు అన్నదమ్ముల్లా విడిపోవటానికి సిద్ధంగా వున్నారు. దోపిడీ బందిపోట్లని సైతం అన్నదమ్ములనుకునే ఇంతటి మంచితనం తెలంగాణా వారికి తప్ప మరెవ్వరికీ వుండదంటే అది అతిశయోక్తి కానే కాదు.

ఇక పోతే, నిజమైన తెలంగాణా వారెవరు? ఈ గడ్డ మీద పుట్టిన వారా? ముల్కీలా? ఎలా తేల్చటం? ఇంతకు ముందు పెట్టిన పధ్ధతులే పెడితే ప్రత్యేక రాష్ట్రం వచ్చినా తెలంగాణా వారు అమాయకులు కనుక మళ్ళీ మోసపోయే అవకాశం వుంది.

కనుక ఈ సమస్యను పరిష్కరించటానికి నాకు తట్టిన ఉపాయం ఇది. తెలంగాణా కవివర్యులు, జ్ఞానపీఠ్ పురస్కారం గ్రహీత అయిన సినారె గారు రచించిన స్వచ్ఛమైన తెలంగాణా పాటనొకటి గుర్తుచేసుకుందాం. దాని ప్రకారం:

ఎవరి కనులలోన కనుబొమలలోన అధరమ్ములోన వదనమ్ములోన

గళసీమలోన కటిసీమలోన కరయుగములోన పదయుగములోన 

తనువులోని అణువణులోన తెలంగాణా ఉద్యమ స్ఫూర్తి రగులుతూ వుంటుందో, వారే తెలంగాణా వారు.

షరా: ఆంధ్రా వారెంతటి దారుణానికి ఒడిగట్టారంటే, దీనినే (కాపీ)కొట్టేసి వారి పోకిరి సినిమాలో పెట్టేసుకున్నారు.

Before we try to explore the answer to the above question, lets discuss a simpler question. Who are the Indian Intellectuals? Luckily, this one is easy. Indian Intellectuals are all those patriots of this country who are writers, lawyers, doctors, engineers, thinkers, philosophers, scientists, economists, novelists & etc.

Without loss of any generality, Intellectuals are people from all the creative professions (only those ones that are written about, with great reverence in an Ayn Rand novel). Today, one thing (and only one thing) bugs these intellectuals. And that is the development of this country. They are totally vexed by scams and scandals which, one after the other, are shaking the very foundations of this country. They hate poverty with such intensity that exceeds the hatred of Hitler towards Jews, Indian cricket fans towards Shoaib Akhtar and Lasith Malinga combined.

Just as bollywood moviegoers understand that it is meaningless to watch Tees Maar Khan without seeing Sheila Ki Jawaani, Intellectuals understand that without living by ideals, it is useless to live. Just as songs like Shiela Ki Jawaani are not only important but vital to Tees Maar Khan, Ideals viz. freedom of expression are not only important but are vital to an Intellectual. Intellectuals live by ideals and without any doubt, would be willing to even die by them. Needless to add, given that I dropped out of my PhD and am now working as a software engineer, I am NOT an intellectual. I would be a watchman at the gate of the Atlantis, inside which these intellectuals metaphysically reside. But I digress.

Intellectuals, by definition, accept the fact that development is directly proportional to wealth which can only result from production. Production of food grains, production of goods, production of ideas and creative thoughts. Shrewd ones among you, who have read so far, would quickly realize that this is similar to bollywood producers accepting that success of a movie is directly related to the production of item songs in a movie.

Unfortunately, the remaining population of India doesn't quite get this (just as an average moviegoer doesn't quite get why he has to shell out the amount for the entire movie when all he wants to watch is the item song). And it is these people who are unknowingly against the Intellectuals.

Right or wrong (obviously wrong as an Intellectual would say), the composers of the Indian Constitution have provided the right to vote for all the citizens of this country. Intellectuals and the remaining population, both have a say in the process of electing representatives to run the country. It is a no-brainer, even for the remaining population, that Intellectuals are very small in number and hence are losing out everytime to the remaining population. This leaves the following two options for the Intellectuals:

Option one Get constitution amended to limit the right to vote to Intellectuals only. This seems to be the more difficult option of both, given that such outright visible restriction might evoke seriously stupid reactions from the remaining population.

Option two Get the constitution amended to implement weighted voting. Essentially, instead of making it a step function (like the Option one, where weight of an Intellectual vote is 1 and that of the remaining population is 0), make it a more smoother function where the weight of an Intellectual vote remains at 1 and that of the remaining population would be distributed as follows:

Having these details drafted in constitution would not have any visible impact on the remaining population for they are neither aware of constitution nor capable of understanding such complicated intellectual stuff.

Hence, it is my recommendation that the Intellectuals get the constitution amended (preferably with the recommendations laid out in Option two), so that they can elect those representatives who can implement the agenda of the Intellectuals and take this country along the path of development and prosperity.

Wait. I am now confused. How can the Intellectuals amend the constitution in the first place? May be by getting themselves elected to the parliament. But, if they did get elected to the parliament, why would they need an amendment when they can implement their agenda right away. Damn! I should have been an intellectual to understand this.

ముందు మాట: ఈ వ్యాసంలో ప్రతి మాట కావాలనే తెలంగాణావారిని కించపరిచే విధంగా, తెలంగాణావారి మనోభావాలను దెబ్బతీసే విధంగా, తెలంగాణా స్వాతంత్ర్య (మరియు పునర్నిర్మాణ) ఉద్యమాన్ని నీరుగార్చే విధంగా వుంటుందని గుర్తించవలసిందిగా మనవి. ఇది నచ్చని వారు, అటువంటి ప్రతి మాటని ఒకటికి రెండు సార్లు చదివి తరించగలరని నా ఆకాంక్ష.

నేనొక ఆంధ్రా పెట్టుబడీదారుడను. ఆంధ్రా పెట్టుబడీదారుడను అనే పద ప్రయోగం అనవసరం. తెలంగాణాలో పెట్టుబడీదారులు వుండరు. దానికి ఒక కారణం తెలంగాణా గడ్డ బిడ్డలైన అందరూ కేవలం తెలంగాణా దేశ భక్తులు. రెండో కారణం తెలంగాణా భాషలో అసలు పెట్టుబడీదారుడు అనే పదమే లేకపోవటం. పెట్టుబడీదారుడు అనేది తెలుగు పదం.

నాకు తెలంగాణాలో ఒక రైస్ మిల్లు, రియల్ ఎస్టేట్ బిజినెస్, ఒక ఐటీ కంపెనీ వున్నాయి. వీటిలో నేను, అందరి పెట్టుబడీదారుల లాగానే కేవలం ఆంధ్రా వారికే ఉద్యోగాలు ఇచ్చాను. కావాలని తెలిసి తెలిసి తెలంగాణా గడ్డకు, ఆ గడ్డ బిడ్డలకు అన్యాయం చేశాను. ఈ వ్యాపారాల మూలంగా నాకు పలు ఆంధ్రా రాజకీయనాయకులతో పరిచయం ఏర్పడింది. ఆంధ్రా రాజకీయనాయకులు అనే పద ప్రయోగం అనవసరం. తెలంగాణాలో రాజకీయనాయకులు వుండరు. దానికి ఒక కారణం తెలంగాణా గడ్డ బిడ్డలైన అందరూ కేవలం తెలంగాణా దేశ భక్తులు. రెండో కారణం తెలంగాణా భాషలో అసలు రాజకీయనాయకుడు అనే పదమే లేకపోవటం. రాజకీయనాయకుడు అనేది తెలుగు పదం.

ఆ పరిచయం ప్రణయానికి పరిణయానికి దారితీయక పోయినా, నాకు ఉపయోగపడే స్నేహం దాకా వచ్చింది. ఆ స్నేహం కారణంగా మా బంధువులకు స్నేహితులకు తెలంగాణాలో విద్య ఉద్యోగ వ్యాపార అవకాశలు వచ్చి, వారు తెలంగాణాకు వలస రావటం జరిగింది. ఇక్కడి తెలంగాణా గడ్డ బిడ్డలపైన మా వారి పెత్తనం అజమాయిషీ జులుం పెరిగింది. క్రమంగా మా వారు తెలంగాణా గడ్డ బిడ్డలను అణగదొక్కుతూ, అలా అణగదొక్కిన తెలంగాణా గడ్డ బిడ్డల్నే మెట్లుగా చేసి, అంచెలంచెలుగా ఎదిగారు. వారి భాషని యాసని అడుగడునా అవహేళనాపహాస్యం చేశారు. మానవత్వం అనే పసికందుని హత్య చేసిన కసాయి హంతకులయ్యారు.

నేను చేసిన చెడ్డ పనులు, నాకు ఈనాటికిగానీ తెలియరాలేదు. ఇప్పటిదాకా జరిగిన సంఘటనలని తెలంగాణా ఉద్యమకెలిడియోస్కోపుకోణంలోంచి చూస్తే నేను చేసిన నేరాలు ఘోరాలు, తప్పులు పాపాలు, అక్రమాలూ అన్యాయాలు అన్నీ నన్ను కొట్టొచ్చినట్టు కనిపించాయి. తెలంగాణా గడ్డ బిడ్డల ఉనికి కోసం జరుగుతున్న ఒక పోరాటౌద్యమమన్న నిష్ఠూర నిజం నాకు కనిపించి వినిపించి ఊగించి ఊదరగొట్టింది.

2009 2010లలో జరిగిన రాళ్ళు రువ్వటం వంటివి, గొడవలని కొట్టిపారేశాను. వాటిని గొడవలనటం పొరపాటు. తెలంగాణాలో స్వాతంత్ర్య పోరాటాలు, ఆత్మ గౌరవ ఆందోళనలు తప్ప గొడవలు జరగవు. దానికి ఒక కారణం తెలంగాణా గడ్డ బిడ్డలైన అందరూ కేవలం తెలంగాణా దేశ భక్తులు. రెండో కారణం తెలంగాణా భాషలో అసలు గొడవ అనే పదమే లేకపోవటం. గొడవ అనేది తెలుగు పదం. గొడవ అనేది ఆంధ్రా వారైన కోదండరామి రెడ్డి గారి దర్శకత్వంలో, రెడ్డి గారి అబ్బయి తొలి పరిచయంగా ఫ్లాపైన ఒక సినిమా. అయితే ఈ విషయం ప్రస్తుతం అనవసరం.

ఇప్పటిదాకా తెలంగాణా గడ్డ బిడ్డల ఆందోళనలు ఒక ఎత్తు. నిన్న, అంటే ఫిబ్రవరి 17న, తెలంగాణా గాంధీ అయిన కేసీఆర్ అనుయాయిలైన తెలంగాణా నెహ్రూ అయిన హరీష్ రావు తెలంగాణా పటేల్ అయిన కేటీఆర్ల ఆగ్రహం సాక్షాత్తు అసెంబ్లీలో కట్టలు తెంచుకోవటం ఒక ఎత్తు.

ముందుకు వెళ్ళే ముందు ఒక్క సారి వెనక్కి తిరిగి చూద్దాం. తెలంగాణా పాలిటి తెల్ల దొరలమైన మేము చేసిన ఆకృత్యాలకి నిలువుటద్దం ఈనాటి స్థితి. తెలంగాణా చరిత్రలో మొదటి స్వాతంత్ర్య పోరాటం 1969-1971లలో జరిగిన ఉద్యమం. తెలంగాణా చరిత్రలో జరిగిన సైమన్ గో బ్యాక్, 2010 మార్చిలో జరిగిన శ్రీకృష్ణ గో బ్యాక్ ప్రదర్శన. తెలంగాణా చరిత్రలో జరిగిన సహాయనిరాకరణ నిన్న, అంటే ఫిబ్రవరి 17న మొదలయ్యింది. తెలంగాణా చరిత్రలో అజాద్ హింద్ ఫౌజు అక్షరాలా అన్నలే!

ఇంకా లోతుగా ఆలోచిస్తే, తెలంగాణా చరిత్రలో ముఘల్ చక్రవర్తులు నిజంగా నిజాములే అని, తెలంగాణా చరిత్రలో గంగా నది గలా గలా పారే గోదావరే అనీ, ఈనాటి ఈ తెలంగాణా గడ్డ ప్రత్యేక రాష్ట్ర వాంఛ ఆ నాటి ఆ భారత ఖండ స్వేఛ్ఛా ఇఛ్ఛ అని ఇట్టే అర్ధమయ్యింది. జ్ఞానోదయమయ్యింది.

వాస్తవాలు చట్టాలు అనే ఒట్టి మాటలు మాట్లాడే వారికి నిన్న, అంటే ఫిబ్రవరి 17న అసెంబ్లీ బయట జరిగిన 'దాడి' సమంజసమేననిపించింది. అయితే ఇక్కడ మనం అర్ధం చేసుకోవాల్సిన విషయాలు రెండున్నాయి.

ఒకటి: దాడి జరిగింది. కానీ అది తెలంగాణా ప్రజా ప్రతినిధులు చేయలేదు. తెలంగాణాలో ప్రజా ప్రతినిధులు దాడి చేయరు. దానికి ఒక కారణం తెలంగాణా గడ్డ బిడ్డలైన అందరూ కేవలం తెలంగాణా దేశ భక్తులు. రెండో కారణం తెలంగాణా భాషలో అసలు దాడి అనే పదమే లేకపోవటం. దాడి అనేది తెలుగు పదం.

రెండు: ఎలాగైతే తెలంగాణాలో అడ్డంగా నరికెయ్యటం అంటే కేవలం అభిప్రాయ భేదమనే అర్ధం వస్తుందో, అలాగే చేయిచేసుకోవటం అంటే కేవలం నిరసన తెలియజేయటం. ప్రజాస్వామ్యం గురించి లెక్చర్లు దంచే వారికి శాంతియుతంగా నిరసన తెలియజేయటం అప్రజాస్వామ్యం అని అనిపించింది. కలికాలం! కానీ తప్పకుండా తెలంగాణాకు కలిసొచ్చే కాలం.

వందే మా తెలంగాణా!

చివరి మాట: ఈ పై వ్రాయబడిన వాటికి సంబంధించిన ఆధారాలు మీకు ఎంత ప్రయత్నించినా దొరకవు. దానికి ఒక కారణం తెలంగాణా గడ్డ బిడ్డలైన అందరూ కేవలం తెలంగాణా దేశ భక్తులు. రెండో కారణం తెలంగాణా భాషలో అసలు ఆధారాలు అనే పదమే లేకపోవటం. ఆధారాలు అనేది తెలుగు పదం.

తెలంగాణా ఇవ్వకపోతే ఎలాగైతే జైబోలోతెలంగాణా చలన చిత్రం రెండవ భాగం విడుదల అవుతుందో, అలాగే ఈ సంచలన వ్యాసం రెండవ భాగం పోస్టవుతుంది. యుపీఏ భాగస్వాములూ! ఇక మీ ఇష్టం.

వ్యాసం సరిగ్గా కనపడనిచో ఈ లింక్ పనిచేస్తుందేమో ప్రయత్నించండి:

Before I begin this post, let me acknowledge something. I seem to have stirred up the hornet's nest with my previous post. So as to not alienate a key demographic, let me clarify my position. I was not advocating anything in the that post as to what one's personal choices should/could be. It doesn't matter if those are/aren't my personal beliefs. I was trying to point out that in a secular republic, the society needs to adopt a constitutionally agreeable perspective. Let me switch gears from this mood of my being an insensitive, morally corrupt, and (yet) a legal NTI (Non Traditional Indian).

On the evening of Mar 19 2010, I attended the Suvarna Bengaluru Pranaalike (I would translate it as Plans for Golden Bangalore.) meeting at Puttanachetty Town Hall. The BBMP elections were then a week away, and were successfully conducted on Mar 28 2010 by the way (Whew! A Rare Rhythm! Must be all those poetry blogs that I read). The meeting invited three major parties Congress, BJP and JD(S) to discuss their ideas on city's pressing issues (no pun intended). You can read the coverage of that event here and here.

In the first portion of the meeting, the three parties talked about what wasn't in their manifestos. (Obviously) They didn't about talk what was in their manifestos, because that would have been redundant. Luckily, for the residents of the city who attended the meeting, issues that were beyond the scope of the meeting also were detailed. Talk about getting your time's worth! I thought it was hugely inconsiderate on the part of the respected moderator to rudely cut-off Narayan Swamy, when the former MP went over his allotted ten minutes time (he only deviated by five minutes, duh!). I mean, come on. Truth isn't like a tweet. It can't be delivered in 140 characters or less. More often than not, a point has to be inevitably driven just like a nail by a hammer.

The second and final portion was discussion on issues. The party representatives discussed the questions (which were passed from the audience and consolidated by the respected moderator). The admirable event organizers ensured that difficult questions were posed even though the party representatives could have potentially felt uncomfortable. Some unsatisfiables (not me) might have thought that the following questions weren't answered (obvious that no one can answer questions that aren't posed, ha!):

• How would you describe the collective victory of all the parties over what are probably fascist forces in getting bbmp elections to be conducted now, upholding the supreme court decision (irrespective of the court's actual directive to conduct the elections by the end of 2008)?
• What kind of trivial issues your municipal administration might have faced, when dealing with the state administration formed by a party other than yours? How were they successfully avoided?
• How did the feedback mechanisms you instituted, helped you improve the municipal interfaces to a competitive state-of-the-art world-class level of city governance?
• How many times has your party offered constructive suggestions to improve the workings of the corporation offices, to a city administration made up of a different party? How much of them in spm (suggestions per million) were lost due to background noise? What kind of issues did you NOT have to face because of the (touch wood) coherence of all the parties?
• How would you describe your feelings w.r.t the decades long war on corruption being finally won by the elected representatives of the people, for the people?
• How would you ask the people of the city to rejoice the future municipal works (extrapolating from those that were done on a war front in the five weeks before the bbmp elections) for the coming five years? 

 But aren't these precisely the questions that were (probably) addressed in all the party manifestos (which for obvious reasons, weren't even tangentially discussed)? Asking for more is just greedy. And in a not-yet-capitalist India, greed isn't good. Yet.

 Just as the meeting was about be concluded in a dignified manner, an old gentleman, who was sitting two seats away from me, got up and caused a scene. He addressed the party representatives directly without going through the respected moderator! Some nerve! Sure, he might (claim to) be a retired government employee, who spent his years in the service of the government, but shouldn't the meeting rules apply to all equally? He might have gone door-to-door (or so he says) collecting data on the kind of problems the residents of his locality faced, but isn't his duty to come up with working prototype solutions (with all the free retired time) instead of complaining about the problems faced? He also asserted to have sent registered mail to all the parties (that attended the meeting) and has not yet received any replies. Holding the parties & representatives responsible, was clearly irresponsible.

In this age of electronic communication, post (regular or registered) might get lost. Diplomatically, that ought be taken up with "Department of Posts" which happens to be under Central Government and hence, beyond the scope of the meeting. All parties that attended the meeting, provably envisioning and building India for the next generation, can be righteously exonerated. Further, according to RTI Act (PDF), such requests must be sent to concerned administrative divisions, instead of the parties. The truth might be out there, but one has to responsibly look in the 'Right' places. All in all, I thought the old man was clearly out of touch.

In spite of all this, I think the biggest success of the meeting was getting all the party representatives, and hence the parties, to agree and acknowledge the challenges. Promises were tactfully extracted and the responsible representatives of genuine people-pleasing parties made solemn pledges. They agreed that corruption and transparency in government were important and gave their word (which they probably gave during previous elections too) to take care of them. The other important lesson that was taught repeatedly by all parties, was the role of people. I presume, that it is now empirically established that if people don't oversee the city administration, corruption being re-incarnated and transparency in government waning into translucence and opaqueness is only natural and logical.

Democrazy (pardon my spell-checker), has patiently prevailed and finally won. Thank our stars! It is in the very nature of the stars that they are very far off and offer no appreciable warmth or necessary light for our sustenance. But that isn't the fault of the stars. It is ours.

About two years back, I wrote a slightly modified version of the following on MY office white board before I left home for the day:
If you were on a sinking ship and yelled, "Women and children first!" how much feminist opposition do you think you'd get? ... Women want to fight men for equal pay, but how often do they fight a man for the check? ... And any man who questions a woman's physical capabilities gets branded a sexist -- but who do they call when there's a spider to be killed? Convenient feminism -- crackpot theory or dangerous lunacy?
~ Bill Maher, ABC TV (1993). Politically Incorrect
(My apologies for being unable to provide you with a better source. But this will have to do for now.)

Having then recently gotten a new white board and four markers (red, blue, green and black), my enthusiasm got the better of me to fill the board. More over I thought that there was a certain amount of legitimate fun in that joke and scribbled it across.

The next morning when I came back, I was completely surprised by a response written underneath. The surprise was two-fold. The board was read by someone else other than me and I was also getting comments! (Kind of like how I feel when people read this blog and comment too! This shouldn't be construed as a pitiable plea for more readership, even though it is exactly that.)

I will not post that response here (partly because I don't quite remember it verbatim and partly because this post doesn't have too much to with the exact response itself). I took the comment in good fun and declared to stand by what I wrote, even if it portrayed me as an anti-feminist and being against women's rights. But deep inside, I viewed myself on a higher moral ground because I thought in reality I greatly respected women and their fight for equal rights.

Those illusions melted away during the screening of Ishqiya. (The movie is pretty engaging. Given the vastness of my hindi knowledge, it was a piece of cake for me to follow the Uttarpradesh dialect.)

While walking out from the movie, I realized that I had formed a negative impression of the character Krishna, played (quite well) by Vidya Balan. Ignoring the deftness of the story tellers which made me form such an impression, I questioned myself on the reason for such an unfriendly attitude. In the movie, the character Krishna (a hindu widow, who recently lost her husband) flirts with both the primary characters Khalujaan (played by Naseeruddin Shah) and Babban (played by Arshad Warsi). Towards the end, she is shown to have intercourse with Babban. I think, my disdain for Krishna's character sprouted due to this kind of behavior. Ironically, that was the first and lasting impression my women-respecting mind chose to form, while watching the movie.

What is wrong with that Krishna did? It (the intercourse) does not amount to adultery, for her husband is dead (and Babban is unmarried). Why is flirting with two men at once wrong? As fellow citizens (which is the only legally valid relationship), others can only objectify if such behavior is within the confines of the law of the land, and can not ascertain whether its right or wrong. For in a democratic republic, just as there is no correct or incorrect vote, there is no right or wrong doing. Only legal or illegal deed. In fact, Krisha deserves those equal rights (for women), for she didn't do anything illegal. (May be its time I stopped making those unnecessary feminist references in my posts. Observant ones amongst you might have already noticed that I stopped making such references since the last post.)

On a not so related note, Yesterday, the supreme court of india commented this. Soon the debates on television began. Lets, only for the sake of convenience, label the ones angry at / opposing what the court said as conservatives.

An important conservative objection is that these comments are against 'Indian values'. In spite of the risk of sparking off harsh repercussions, I deconstructed the term 'Indian values' by replacing it with 'Hindu tradition' (I sincerely apologize for not being even remotely versed with the traditions of Islam, Christianity and other religions. For the purposes of this discussion, there is no loss of generality even if it was another religion).

In a constitutional republic like India, individual freedom takes away all the honors (the cake, icing and even the plate). Citizens are free to practice a religion of their choice (or not adopt any faith at all), marry a partner of their choice (or not marry at all), as long as they abide by the law. In such a state, imposing conservative restrictions in the name of protecting traditions and preserving values is against that fundamental principle of freedom. Certainly the supreme court doesn't support such a relationship between two minors or between a minor and an adult. However between two mutually consenting adults, as long as they tread with in the confines of the law, live-in relationships or pre-marital intercourse isn't a punishable offense.

But let me also point out another thing to conservatives. The tradition of a time changes according to what the individuals encompassing a group, think is acceptable and allowed. Once upon a time in India, Sati Sahagamana was a revered tradition. Is it still followed? There used to be a matrimonial practice when swords of two families were married in a ritual and threw two complete strangers into wedlock (apologies for not being able to provide a reference. please treat this sentence as an outright lie). How many of these are we seeing now?

Traditions change. As an old generation gives way and a new generation comes along, the mindset of the individuals representing the society changes, causing a change in what is agreeable a.k.a tradition. Beyond the law, whatever additional rules one lives by (religion or not, vegetarian or not), are one's own personal choice. Even if those guidelines are practiced by a majority of the population, it is against the spirit of a secular constitution to accept them as binding for the entire nation.

UPDATE: I forgot to add that I have no recollection of any dislike for either of the two male characters (Khalujaan & Babban). May be I thought men are always like that or I didn't. But so much for my women-respecting mind.

Before I go on ranting about the imaginary traditions here at the blog, I will summarize the kind of imaginary comments I would have liked to receive by now, but didn't: While the next to last post evoked reactions where after reading some wanted to commit suicide, the last post caused people to burst with anger to the extent of threatening homicide.

New rules (if you get a chance and can stand offensive language, catch the New Rules segment of Real Time with Bill Maher). We will henceforth NOT discuss title woes. Its an established fact (which has been established in the last two posts) that serious bloggers like me have trouble coming up with catchy yet appropriate titles for their posts. And to eliminate the need for having such discussions, I will henceforth choose completely insane and pointless general titles (like that of this post) to the extent possible. What's in a Title anyway? I have to point out that books are judged based on their covers and movies on their trailers. And, real tangible products are judged based on their jazzy intangible ads.

Everyone who knows me, knows quite well that I don't quite at all like Shekar Kammula's movies. One might outrageously speculate that, the hatred is only because I am jealous of the attention he gets, but as I already mentioned, that's outrageous. Its not only because of jealousy, but also because of my alleged male chauvinistic piggy nature that, I can't stand the strong female characters in his movies. (If you can stand really offensive language, read the quote involving kitchen and pie here, which comes pretty close to my own male chauvinist piggy opinions.)

I will discuss more about my chauvinistic nature in one of my later posts, but let me quickly get to Kammula's latest movie లీడర్ (Leader). As fate has it, I have voluntarily seen this movie twice! The first time I went along because there were some extra tickets with no takers and the second time I went all alone to a weekday second show.

If I were to guess, the second half turned out the way it did because (probably) Shekar challenged himself to make a political movie without any bloodshed or fights. The oldest such trick would be to play the dice game. But it wouldn't get well with audiences if the protagonist takes this path (which was taken by the villains then).

The next recent historic move is to marry into one's rival's family (an example of such can be found in this movie). This second method opens up many avenues for the writer/director. And particularly for a director like Kammula, the soft romance can now find place in the script. Completely needless to add here, I didn't quite like the second half that much.

But one of the reasons I voluntarily watched the movie twice, is the following dialogue by an MLA character, played by గొల్లపూడి మారుతీ రావు (Gollapudi Maruthi Rao): ఒకడు రోజంతా కష్టపడి సంపాదించిన డబ్బులతో చికెన్ బిర్యానీ కొనుక్కుని తినబోతున్నాడనుకో. వాడి బిర్యానీ లో చికెన్ ముక్కని ఎవరైనా లాక్కుంటే, అలసిపోయున్నాడు కాబట్టి, పోన్లెమ్మని అన్నంలో పప్పుకలుపుకుని తింటాడు. పప్పు లాక్కున్నారనుకో, చారు కలుపుకుని తింటాడు. అన్నమే లాక్కున్నారనుకో, వాడు ఆకలితో లేచి తిండికోసం అటూఇటూ చూస్తాడు. అప్పుడే మనం 'రైస్ ఫ్రీ ' అని ఓ స్కీం పెడితే వాడు కష్టాన్నీ చికెన్నీ మర్చిపోయి ఆనందంగా అన్నంకోసం కూర్చుంటాడు!

Crude english translation follows: Consider a person who is about to eat chicken biryani that he bought after a hard day"s work. If someone takes away the chicken piece from biryani, because he is tired due to the day's hard work, he lets it go and eats the rice with dal. If someone takes away the dal, he eats the rice with rasam. But if the rice itself is taken away, then he hungrily gets up and looks here and there for food. Just then if we announce a 'Rice Free' scheme, he forgets the hard day's work, the chicken and happily sits down for rice!

Here is where Shekar summarizes our entire political system spot on. The plan is extremely cunning. Take away everything except whatever is half-of-bare-minimum. Come every election, promise delta increments to the current status quo, pointing out that the goal is to reach the bare-minimum. Presto! Back in power.

A while ago, I was accused of standing in the sidelines and hence not having the right to criticize the government because I, per se, wasn't doing anything to solve the problem. I debated myself on that accusation for about two years now. I whole-heartedly agree that I could and may be should do more (whatever that more is). But I would be doing that more, just and only because I can and choose to. There are no legal imperatives in me doing that more.

Sadly, this country runs on laws and NOT on moralities. Infact as a constitutional secular republic, this country should run on laws and should NOT run on moralities. Individuals can follow moralities of their choice up and above the law, as long they are within the confines on the law. Granted, there are grey areas. Luckily, the definition of legal and illegal aren't always unclear.

No matter whether I do that more or not, I will always have the right to criticize the government in power so long as I conduct myself within the confines of the law of this land. As a citizen it deeply pains me to see so many NGOs thriving in this country (one should get angry and get me wrong at this point). Non Governmental Organizations doing the work of Government? Talented individuals sacrificing their careers because the Government failed to do its job?

As a republic, since independence (also since when we can no longer blame someone else for our state of affairs) consider the number of terms elected governments were in power. Consider the number of yearly budgets passed. Consider the number of five year plans proposed. Shouldn't we have gone much farther than where we are now? Isn't the blame and shame the most with who are governing and the least with who could have overseen?